دیروز با خودم نشستم و فکر کردم که چرا نمی شود؟ دلایلی به ذهنم آمد و پس از بررسی این دلایل با خود گفتم شاید دلایل به دست آمده باعث دوری بلاگ نویسان دیگری هم شده باشه و یا شاید در آینده باعث دوری بعضی دیگر بشه‼! از این رو آن ها را در زیر آوردم:

۱-پشت گوش انداختن‼!

خوب این مسئله ای است که همه انسان ها درگیر آن هستند ولی برای یک وبلاگ نویس خصوصیتی بسیار بد است زیرا باعث بیات شدن مطلب مورد نظر شده و وبلاگ نویسی که ماه هاست ننوشته بار دیگر از نوشتن دور می کند. مثلا همین هفته قبل می خواستم گزارشی از دومین همایش ملی چشم انداز توسعه ی پایدار ، یکپارچه و دانایی محور که بهانه هایی مانند میان ترم ساختمان گسسته و… مانع آن شد، البته چون نکته های ریز و جالبی در این همایش نظرم را جالب کرد شاید چیزی در موردش بنویسم.

به هر حال برای برداشتن اولین قدم باید از این تا حد امکان از این خصوصیت دوری کنیم و برای این کار بهترین روش داشتن زمان هایی معین برای وبلاگ نویسی در هفته است!

۲-بزرگ شمردن مطالب

گاهی وقت ها ایده های زیادی برای نوشتن دارم،ولی حس می کنم نمی شود آن را در زمان کوتاهی نوشت و یا با این زمان کوتاه حق مطلب را ادا نمی کنم،ولی نوشتن اکثر این مطالب آنچنان هم که ما فکر می کنیم وقت گیر نیستند.

بهترین راه برای جلوگیری از این توهم ، نوشتن خلاصه ای از مطلب مورد نظر بر روی کاغذی سفید است! آن زمان است که متوجه می شویم آنچنان هم مسئله ی بزرگی نیست.

3-شبکه های مجازی

امان از این شبکه های مجازی! با تمام خوبی ها و کمک های که به نزدیک شدن ما به آرمانشهرمان داشته اند،ولی خوب حداقل برای مطمئنم برای وبلاگستان فارسی آفتی شده اند، با وجود جوامع مجازی مثل فیس بوک و توییتر و آدنتیکا دیگر کسی حال و حوصله ی نوشتن مطلب برای وبلاگش ندارد‼! و این اصلا خوب نیست،وبلاگ نویسی برای خود وبلاگ نویس خوبی هایی دارد که هیچ گاه و در هیچ جایی نمی تواند آن ها را بدست آورد.

برای رفع این مشکل می توان بسیاری از ایده ها را در جوامع مجازی به اشتراک نگذاریم و آن را برای وبلاگمان جدا نگهداریم.

۴-بی هدف بودن

گاهی وقت ها یادمان می رود برای چه می نوشتیم! البته شاید خیلی از ماها دلیل نوشتنمان فقط بیشتر یک حس درونی باشد برای بیان آنچه در دل داریم! ولی از دل همین حس می شود اهداف بسیار خوب و مفیدی درآورد که قطعا مسیر آینده ما را نمایان تر می نماید.

پس باید بنشینیم و دوباره با خود فکر کنیم اصلا چرا بنویسیم؟

پ.ن۱:بالاخر نوشتما!!!

پ.ن۲:سال نو همگی مبارک!

تمام مطالبی که تا به حال خواندید تقریبا ارتباطی با نوشته امروز نداشت! ولی خوب مفید بود. به هر حال امروز به صورت کاملا همین طوری وارد وب سایت این نرم افزار شدم .نکته قابل توجهی که در وب سایت این نرم افزار به چشم می خورد،استفاده از تصاویر معنا گرا! ،به صورت کاملا حساب شده بود! (همان طور که می دانید این نرم افزار تا به حال برای چهار سیستم عامل معروف آماده شده است .)در هر یک از صفحات مخصوص این سیستم عامل ها نیز تصویری اختصاصی قرار داده شده است که بررسی این تصاویر خالی از لبخند نمی باشد!البته اگر متعصب نباشید!؟

تصویر اول مربوط به صفحه مخصوص سیستم عامل گنو/لینوکس است! زمانی که این تصویر را دیدم واقعا به شباهت گنو/لینوکس به این تیپ انسان و علاقه خودم به گنو/لینوکس پی بردم!!! انسان هایی آرام ،قابل اطمینان و به دور از هر گونه خودنمایی.این تصویر مربوط به صفحه مخصوص ویندوز می باشد،نگفته هم از قیافه اش مشخص است،انسانی که ظاهرا دوست داشتنی است و خیلی کیف می نماید که خود را به همه بنمایاند!!!هر چه دارد را در لحظه اول رو می کند ، آخر چیز زیادی  هم همراه خود ندارد.انسان هایی که شیفته ی این گونه سیستم عامل ها می گردند، که عشق را از چشم به دل منتقل می کنند نه از دل به چشم!!! به نظر من برای یک شب مناسب است اما نه بیشتر!این تصویر مربوط به صفحه مخصوص سیستم عامل Mac شرکت اپل می باشد!به نظر مناسب می رسد، برای کسانی که دوست دارند عادی باشند،نه در اوج سیر نمایند و نه در قعر!به هر حال برای دوستی مناسب نمی باشد،آخر اپل نرم افزار را فقط همراه  با سخت افزار ارائه می کند!!!این تصویر مربوط به صفحه مخصوص سیستم عامل Solaris می باشد.به شخصه اطلاعات دقیقی از این سیستم عامل ندارم. ولی هنگامی که این تصویر را دیدم ناخودآگاه به یاد هم*جنس*باز ها افتادم!!!شاید هم همینطور باشه؟!شما به Solaris علاقه ندارید؟؟؟